Charleville
Hallo allemaal,
Weer eens een berichtje vanuit het winterachtige Australië!! Jaja winter in Australië... dat is toch wat anders dan winter in Nederland! De laatste paar ochtenden was het best koud met een temperatuur van rond de 0 graden. Dat kon ik ook wel aan de katten merken, want ik heb bijna elke avond een kat die samen met mij onder de dekens slaapt!
Gelukkig warmt het gedurende de dag op tot 15-25 graden en we hebben al 3 weken geen echte regen gehad. Ik denk dat ik de Australische winter maar mee naar huis neem!! J
In de 2 maanden sinds mijn vorige verhaal heb ik me meer in het Australische leven kunnen verdiepen.
Op een ochtend hoorden we een koe loeien en het bleek om een klein kalfje te gaan. We gingen op zoek naar zijn moeder, maar konden haar niet vinden. Nu hebben we hier dus een echte stier!
Ik heb hier ook leren geiten melken. Het was eventjes moeilijk in het begin, maar na een tijdje ging het een stuk beter. Ik mocht de geiten niet alleen melken, maar mocht ook de verse melk drinken. Toch geef ik de voorkeur aan koeienmelk.
Tot nu toe heb ik ook weer een weekje mogen doorbrengen met het werken met de schapen en nu kan ik jullie een kijkje geven wat ik nou eigenlijk doe!
Dit jaar heb ik helaas nog geen één keer mogen koeien drijven. Wel heb ik twee keer wilde geiten mogen drijven te paard. Het moeilijke aan wilde geiten is dat je ze eerst moet vinden. Ze zijn vaak verdeeld over verschillende kleine kuddes die je bij elkaar moet drijven. Je mag niet te dichtbij komen. Je moet ze van een afstand de goede richting op drijven. Ook proberen ze elke keer te ontsnappen en moet je ze scherp in de gaten houden. We verloren er velen, maar kwamen weer nieuwe tegen. We slaagden erin om er rond de 60 naar de boerderij te drijven.
Met Pasen mocht ik net zoals vorig jaar de rodeo bijwonen in Eromanga. Eromanga is de stad in Australië dat het verst van de zee vandaan ligt.
Na 3 rodeo's bijgewoond te hebben, snap ik nog steeds niet waarom de cowboys de paarden en stieren 8 seconden proberen te rijden. Na 8 seconden worden ze van hun dier geholpen en dingen ze mee voor het prijzengeld. Ze vliegen er zo vaak af voordat de 8 seconden voorbij zijn!! Toch levert het spectaculaire taferelen en mooie foto's op!
Naast de rodeo was er campdraft. Daarbij krijgt de ruiter 8-9 kalfjes waarvan hij er eentje moet kiezen. Deze moet hij bij de anderen vandaan drijven en daarna drijft hij het kalfje in een grotere arena. Daar moet hij het kalfje een acht laten maken en daarna door een gate drijven. Het was interessant om te zien hoe iedereen het ervan af bracht.
Ook heb ik me hier weer veel bezig gehouden met endurance. De paarden trainen voor lange afstanden en competitie 80 km ritten doen. Als je fit wilt worden, is endurance de perfecte manier!! ;-)
Afgelopen weekend had ik mijn 3e 80 km rit van dit seizoen en ik heb ze allemaal succesvol voltooid!
Het vervelende aan endurance is het vroege opstaan!! Afgelopen zondag stond ik om half 3 's ochtends op en we vertrokken om 4 uur. De 1e 40 km reden we bijna helemaal in het donker. Gelukkig hadden we licht op onze helm om de weg te kunnen vinden. J
Een paar weken geleden gingen we naar een endurance wedstrijd in Tenterfield. Het was meer dan 800 km en we waren 11 uur onderweg in de vrachtwagen. En dat alles voor een 80 km rit voor Warwick en mij!! Ik kan je wel zeggen dat de rit prachtig was! Ook zag ik 1 van meest gevaarlijke dieren in Australië! Een meter bij me vandaan lag een 2 meter lange slang na te genieten van zijn lunch (een konijn halverwege zijn lijf)!! Gelukkig had hij al gegeten voordat ik langs kwam! ;-)
Tot nu toe heb ik alweer 4 maanden in Australië doorgebracht en weer een geweldige tijd gehad!! Het werd daarom tijd om mijn terugticket te kopen. Op dinsdag 26 juli ga ik weer voet op Nederlandse bodem zetten. Ik hoop dan iedereen weer te zien!!
Groetjes vanuit Charleville
Outback Adventure!!
Hallo allemaal,
Afgelopen weekend heb ik aan de lijve mogen ondervinden dat het niet altijd zonnig en mooi weer is in Australië!
Vorige week vrijdag vertrokken Warwick en ik met in de vrachtwagen drie paarden richting Brymaroo voor onze 1e 80 km. rit van dit seizoen. De rit moest 7 uur in beslag nemen, maar met een lekke band werden dit er al snel 8. We pikten een nieuw meisje op onderweg en waren rond 3 uur op onze bestemming. We hadden de tijd om alles klaar te zetten voordat het ging regenen.
De volgende dag hadden we een aantal buien, maar tussen de buien door deden we alle noodzakelijke voorbereidingen om te kunnen starten. Ik was aan het idee gewend dat ik door en door nat zou worden!
Rond 12 uur, 2 uur voordat we zouden starten, liepen we iemand van de organisatie tegen het lijf die ons vertelde dat de rit geannuleerd was. Het was gaan regenen en het bleef maar doorgaan.
We waren gewoon helemaal voor niets richting Brymaroo gereden! We pakten onze spullen en waren om 2 uur op weg naar huis. Om het nog onaangenamer te maken, lekte het dak van cabine van de vrachtwagen.
Onderweg leek er maar geen einde aan de regen te komen. Sommige wegen stonden half onder water en we moesten er stapvoets doorheen. Hele weilanden waren veranderd in waterpartijen.
Toen we in Dalby de buitenweggetjes achter ons hadden gelaten, dacht ik dat we het ergste wel gehad hadden. En dan te bedenken dat het ergste nog moest komen!!
Halverwege onze rit naar huis naderden we de stad Roma.en de buien werden weer heftiger. Een paar kilometer buiten de stad zagen we zwaailichten. Via de radio hoorden we dat de weg dicht was. Roma had in ÉÉN uur 55 mm. water te verduren gekregen. Een beekje waar we doorheen moesten was veranderd in een snelstromende rivier van meer dan 1 meter diep. De weg was tot nader order gesloten. Daar zat ik dan doornat in een lekkende cabine met 3 paarden achterin! Dit was wel een op-en-top outback adventure!
Via de radio hoorden we na een uur dat er een gat in de weg zat en dat we moesten wachten totdat dat gerepareerd was. Het duurde nog eens 2 uur voordat we onze weg konden vervolgen. Het was nu 9 uur 's avonds en tijd voor ons welverdiende avondeten. Hiervoor moesten we eerst wel enkeldiep snelstromend water doorkruisen om de stoep te bereiken!
Wat was ik blij toen we zonder verdere problemen rond middernacht thuis waren.
Groetjes Patricia
Charleville
Hallo allemaal!
Hier zit ik dan in het zomerse Charleville. De afgelopen dagen was het rond de 40 graden en ook vandaag is het erg heet buiten! Na een ochtend hard werken, is het heerlijk om hier binnen te zitten met de airco op volle toeren. Het ideale moment om julie weer eventjes bij te praten!
In Hawley Beach ben ik in totaal een maand gebleven.
In mijn vorige weblog vertelde ik dat ik er naar uitzag om mijn eerste bruiloft mee te maken. Dit was geweldig en vooral de bruidstaart moest elke keer uitgebreid gekeurd worden! Dankzij mijn ervaring in de horeca was het werken tijdens de bruiloften goed te doen. Na mijn 1e bruiloft volgden er meer. Tijdens de drukste week hadden we 4 bruiloften en dat was ook een van de drukste weken van het jaar.
De grootste bruiloft was voor 150 personen. Dat was afzien... Moet je eens voorstellen: 3 verschillende soorten glazen per person, 3 borden per person en 6 stuks bestek per person. En dat moet allemaal schoon gemaakt worden... Aan het eind van zo'n avond kun je je voorstellen dat bruiloften niet alleen maar geweldig zijn!
Afgezien van de bruiloften deed ik nog steeds allerlei klusjes die gedaan moesten worden rond het huis. Tijdens de drukke week hielp ik vooral Helga (de schoonmaakster) met het schoonmaken van de kamers. Soms wil je niet weten wat voor bende mensen van hun kamer kunnen maken! ;-)
Gelukkig was er nog genoeg tijd voor ontspanning! Regelmatig gingen Sophie en ik op pad met de paarden. Juno, het paard wat ik reed, was voordat ik haar reed nog maar 5 keer gereden. Het was elke keer spannend hoe ze nieuwe dingen oppakte, maar ze zette geen stap verkeerd. Ook heb ik nog een aantal keren de pinguins gezien en elke keer was dat weer een bijzondere ervaring! Een van mijn hoogtepunten van de week was mijn bezoekjes aan het Gingerbread House. Elke keer dat ik kwam, mocht ik nieuwe creaties taarten proberen. Op sommige dagen gingen Andrea en ik met de ELECTRISCHE fietsen op pad om dan halverwege bij de bakkerij te stoppen om weer op krachten te komen! ;-) Wat was het afzien!!
Op maandag 21 februari was de tijd aangebroken om te vertrekken. Voordat ik bij Hawley House kwam, had ik niet durven dromen dat ik het zo naar mijn zin zou hebben. De maand is voorbij gevlogen en ik had mijn plekje echt gevonden.
Mijn laatste 2 dagen op Tasmanie bracht ik door in Hobart. Deze stad ligt in het zuiden van het eiland. Het is haast niet voor te stellen dat Tasmanie ongeveer zo groot is als Nederland, maar bevolkt is met een half miljoen mensen! Tijdens mijn busrit naar Hobart kon ik wat meer zien van het binnenland van Tasmanie.
Op 24 februari vloog ik van Hobart naar Melbourne en van Melbourne naar Brisbane. Afgelopen vrijdag vervolgde ik mijn reis met het vliegtuig naar Charleville. Gelijk toen ik uit het vliegtuig stapte, kwam de hete lucht me al tegemoet.
Het voelt allemaal weer heel vertrouwd om hier weer te zijn. Het scheelt dat ik weet wat er gedaan moet worden. Afgelopen maandag kon ik alvast weer wennen aan het lange afstandsrijden. We deden een oefen 40 km rit en dat was best afzien met deze hitte. Over 3 weken heb ik mijn 1e 80 km. rit van dit seizoen.
Vandaag ben ik voor de verandering een dagje mama aangezien de rest van de familie er niet is. Gelukkig luisteren ze tot nu toe goed naar mij! :-)
Hopelijk kan ik wat warmte van hier naar julie toe sturen!
Tot de volgende keer
Hawley Beach!
Hallo allemaal!!
Mijn eerste berichtje vanuit het geweldige Hawley Beach in Tasmanië. Gelukkig ben ik ver weg van al het natuurgeweld waar Australië mee geconfronteerd wordt!
Op 19 januari stapte ik op het vliegtuig naar Singapore en daar kwam ik de volgende dag vroeg aan. In Singapore ben ik met een ‘hop on/hop off' bus meegegaan om een kijkje te nemen in de stad. Het is een mooie stad met veel wolkenkrabbers, maar ook nog plek voor groen. 's Avonds vloog ik door naar Melbourne.
Wat was ik blij toen ik voet op Australische bodem kon zetten. Lange vluchten kan ik niemand aanraden! Ik had een weekend om bij te komen van mijn vlucht voordat ik naar Tasmanië zou vliegen.
Op maandag vloog ik naar Devonport. Daar stond Melissa me op te wachten. Via het Internet had ik een familie gevonden waar ik tegen kost en inwoning werkzaamheden mag verrichten. Hier betekent het dat ik van 9 tot 13 uur werk en de rest van de dag vrij heb en zelf kan invullen.
De familie (bestaat uit 2 zussen Sophie en Melissa en 1 broer Marc) is in het bezit van een prachtig landgoed (www.hawleyhousetas.com). In de zomer zijn er bijna elk weekend bruiloften en de gasten kunnen hier ook blijven slapen. Naast bruiloften kunnen mensen hier overnachten en dineren. Dit alles is omgeven door een geweldige tuin met de meest kleurrijke bloemen. Daarnaast hebben ze een wijngaard waarmee ze dit jaar zelf wijn hopen te maken. Ook is het een paradijs voor de dieren. Ze hebben 3 herdershonden, 1 kat, pauwen, kippen, paarden, ferrets en veel wilde dieren, zoals wallabies en wombats. Helaas is de Tasmaanse Duivel zeldzaam en is de kans klein dat ik er eentje zal zien. Om het plaatje helemaal compleet te maken, ligt het landgoed aan zee.
De werkzaamheden die ik hier doe variëren van werken in de groentetuin of de tuin tot alles gereed maken voor bruiloften. Geen dag is hetzelfde en elke dag zijn er weer andere klusjes te doen.
De eerste week zat ik hier met de Hong Kongse Sylvia en de Franse Charlene. Momenteel zit ik hier met een Italiaanse backpacker (Andrea). Als het rustig is, maken we uitjes in de omgeving.
Op ‘Australia Day' (26 januari) gingen we eerst naar een festival. Één van de hoogtepunten was de ferrets race en ook de ferrets van Sophie deden mee. De ferrets moeten zo snel mogelijk door een zwarte buis rennen. 's Avonds gingen we naar het strand om te bbqen en kon ik voor het eerst zwemmen in de zee. Dat was heerlijk!
Afgelopen dinsdag gingen we met een groepje weer bbqen op het strand. Bbqen is een gezellige gewoonte van Australiërs!! Toen het donker begon te worden, gingen we naar een ander strand om pinguins te spotten. Ze kwamen uit de zee terug naar hun nest. Het zijn echt van die schattige beestjes en het was een bijzondere ervaring om ze te zien!
Ook mocht ik een paar dagen geleden een ritje maken op een van de paarden. We reden over het strand en door de bos. Dit alles valt onder de 160 ha waar de familie eigendom van is.
Gisteren nam ik een kijkje in Devonport. Dit is een van de drie steden op Tasmanië en het duurt 20 minuten voordat je er met de auto bent. In Devonport heeft de familie een hostel en restaurant. Dit is mijn favoriete plek om te vertoeven en te genieten van de heerlijke taarten die ze daar hebben!! Ik had Andrea ervan overtuigd om terug te lopen naar Hawley Beach. Het was een geweldige wandeling langs het strand en zonder te verdwalen deden we er 4 uur over!
Morgen zal ik mijn tweede bruiloft meemaken hier en ik zie er echt naar uit! Het regent alleen vandaag al bijna de hele dag, dus hopelijk is het morgen droog en zonnig. Het bijzondere aan Tasmanië is dat als het 23 graden is dan voelt het alsof het meer dan 30 graden is vanwege de krachtige zon.
Op weg naar Singapore en Melbourne!!
Hallo allemaal,
Na 2 maanden in Nederland vertoefd te hebben, staat er voor mij weer een nieuw avontuur op het programma! Ik heb hiereen geweldige tijd gehad, maarde tijdis echt omgevlogen!Morgenochtend vlieg ik om 10.40 uur naar Singapore. Vanuit Singapore vlieg ik door naar Melbourne. Daar zal ik vrijdagochtend aan komen.
Komend weekend zal ik doorbrengen in Melbourne en op maandag vlieg ik door naar Devonport op Tasmanië. Daar ga ik bij mensen tegen kost en inwoning op hun landgoed werken. Ik zal goedopletten of ik een Tasmaanse Duivel tegen het lijf loop!
Ik heb positieve reacties gehad over mijn weblog. Daarom houd ik jullieook bij deze trip op de hoogte van al mijn avonturen en belevenissen.
Groetjes Patricia
Goodbye Ozzie!!
Hallo allemaal,
Dit is alweer mijn laatste weblog die ik zal schrijven in Ozzie. Nog 1 nachtje slapen en dan stap ik woensdagnacht om 0.05 uur op het vliegtuig naar Hong Kong. Daar kom ik aan rond 8 uur 's ochtends. Mijn aansluitende vlucht zal om 0.30 uur vertrekken naar Amsterdam. Als alles goed gaat, kom ik om 6.20 uur aan op Schiphol en kan ik eindelijk weer voet op Nederlandse bodem zetten! Het is hier in Perth nu 30 graden, dus ik zal wel eventjes moeten wennen aan het temperatuurverschil! ;-)
Na mijn vorige weblog heb ik nog een maand op de boerderij doorgebracht! In die tijd ben ik weer aan het werk gegaan tussen de schapen. Een van de boerderijen waar Warwick en ik werkten was in New South Wales. We waren 6 uur onderweg om er te komen, hiervan was 4 uur over zandwegen. De paarden Mel en Macho vergezelden ons en met de vrachtwagen over een natte onverharde weg zorgde soms voor spannende situaties! Dankzij Warwicks stuurmanskunsten kwamen we veilig op onze bestemming aan.
Naast het werken, waren we druk met de paarden. Op een dag besloten Warwick en ik een oefen 40 km te gaan doen met Mel en Macho. De eerste 20 km ging vlekkeloos totdat we bij de Warrego rivier aankwamen. Dankzij de regenval was het waterpeil wat hoger dan gebruikelijk. Ik volgde nietsvermoedend Warwick. Op een gegeven moment was het water zo diep dat de paarden moesten zwemmen. De jonge Mel had nooit eerder gezwommen en voor mij was het ook nieuw om met een paard te zwemmen. Mel ging al springend door het water en hierdoor viel ik in het water. Deze manier van een paard afvallen, kan ik iedereen aanbevelen!! ;-) We zwommen beiden apart naar de overkant en daar kwam ik erachter dat ik mijn stijgbeugels verloren had. Dat betekende met mijn natte pak en zonder beugels naar huis rijden. Op de terugweg namen we maar de brug om niet weer in de problemen te komen! ;-)
Halverwege oktober was een goed moment om de boerderij te verlaten, want het begint al erg warm te worden (30 graden in de lente!!) en de sprinkhanen zijn met velen vertegenwoordigd!
Fernvale
Het plan was om dinsdag 19 oktober voor 2 endurance weekenden (3 weken) naar Fernvale (1 uur ten westen van Brisbane) te vertrekken. Alleen 1-2 weken daarvoor waren er overstromingen in dat gebied. Het water bleek voldoende te zijn gezakt en op 19 oktober vertrokken Warwick, ik, Jim en 6 paarden naar Fernvale. Warwick reed met de vrachtwagen en paardentrailer en Jim (de hond) zat achterin bij mij inde auto. 800 km en 11 uur later kwamen we in Fernvale aan, wat een lange rit!
We logeerden bij Peter Toft die met zijn endurance paarden de hele wereld over reist. Een beetje gastheer konden we ons niet wensen! Hij heeft 2 plaatsen voor zijn paarden en wij logeerden bij zijn plaats (Banks Creek) waar de paarden bij kunnen komen van hun inspanningen. Pierre, een van Peters medewerkers, wachtte ons op in Fernvale en leidde ons naar de goede plek. De paarden waren blij dat ze hun benen konden strekken en in de heuvelachtige weides konden ze gelijk wennen aan de heuvels. We kampeerden in de vrachtwagen en waren van alle gemakken voorzien.
De volgende dag reed ik Polly en Warwick reed Blondie en leidde Strawberry en Nina. We hadden wat aanwijzingen gekregen van Pierre in welke richting we moesten gaan. We reden door verschillende weides en we kwamen maar geen bekend terrein tegen. Het begon langzaam donker te worden en we gaven toe dat we verdwaald waren! Op goed geluk vonden we de weg terug, maar het was nu echt donker! Onze geplande rit van een uur werd een 3 uur durende rit! Wat was ik blij toen we de lichten van het huis weer zagen! Op z'n minst waren we nu een stuk vertrouwder met de heuvels! ;-P
Eerste endurance weekend (22-24 oktober)
De volgende dag vertrokken we naar het centrum van Fernvale waar we het weekend zouden kamperen met de paarden. Van daaruit vertrokken de endurance ritten. Vrijdagmiddag vertrokken Warwick en ik met nog 30 anderen voor onze eerste 80 km. De 80 km was verdeeld in 3 delen van 30, 30 en 20 km. Tussen elk deel werden de paarden gecontroleerd door de dierenarts.
Ik reed deze dag Mel en ze was zo vol energie dat we de eerste 2 delen niet gewoon konden stappen. Het was voor ons een hele nieuwe ervaring om endurance in de heuvels te doen, want waar we normaal endurance doen is het vlak. Dat was ook waarom we naast de paarden de heuvels op liepen. Ik kan je vertellen dat het best een hele inspanning is, want sommige heuvels gingen steil omhoog en er kwam maar geen einde aan de beklimming! Na het eerste deel begon het donker te worden en moesten we met een hoofdlicht rijden om wat te kunnen zien. Gelukkig was het dit weekend volle maan. Na 5 uur rijden, hadden we de eerste 60 km voltooid. Dit keer kwam mijn paard niet door de controle aangezien haar hartritme hoger was dan toegestaan. Deze avond lag ik om 23 uur in bed en om half 4 moest ik weer opstaan om de paarden voor onze volgende 80 km te voeren. Om 5 uur 's ochtends vertrokken Warwick en ik met Blondie en Polly voor een nieuwe 80 km. Tijdens de eerste 30 km was het een aangename temperatuur, maar daarna begon het steeds warmer te worden. Na 60 km besloten we onze paarden terug te trekken om niet in de problemen te komen met de hitte. Wat was ik uitgeput na deze 120 km waarvan ik waarschijnlijk 20 km naast het paard de heuvels op- en afgelopen heb!
Banks Creek
Na dit weekend vertrokken we weer naar Banks Creek om 2 weken te gebruiken om de paarden te trainen voor het volgende endurance weekend. We trainden de paarden in de ochtend en de rest van de dag konden we lekker vakantie vieren. Lekker in de zon liggen, was niet verkeerd! Ik moest natuurlijk wel een beetje aan mijn kleur werken!;-)
Een van de paarden (Polly) was alleen kreupel getrapt door een van de andere paarden (Strawberry). Er is altijd wel wat te beleven met de paarden! Gelukkig was ze op tijd weer beter voor het volgende endurance weekend. Tijdens de 2 weken namen we ook een kijkje bij de stal van Peter. We konden wat meer leren over hoe hij zijn paarden traint en ze fit houdt.
Op woensdag 3 november waren we eventjes naar het centrum van Fernvale geweest. Op de terugweg zagen we een wilde koala hoppend over de weg. Dit was de eerste keer in Australie dat ik een koala zo actief heb gezien, normaal zie ik ze alleen maar slapen! ;-)
We kwamen die avond terug bij Banks Creek toen het al donker was. We hadden Mel en Macho in de grote weide, maar we zagen alleen Macho. Hij was aan het hinniken en we besloten uit te zoeken waarom hij dat deed. We keken de hele weide rond en toen hoorde Warwick het zachte gehinnik van Mel. Ze was uitgegleden in een greppel en lag op haar rug met een van haar benen verstrengeld onder haar. Ik haalde hulp en met hulp van 2 anderen konden we haar bevrijden. Ze stond niet echt stevig op haar benen, maar gelukkig had ze niets gebroken. Ik was echt zo geschrokken en als we haar die avond niet hadden gevonden, was ze er nu niet meer geweest! :-(
Tweede endurance weekend (5-7 november)
De volgende dag reden Warwick en ik Polly en Strawberry en leidde Warwick Mel naar het centrum van Fernvale. De beweging deed Mel goed, maar ze had nog steeds erg veel pijn! De andere paarden brachten we met de vrachtwagen. Deze donderdag kwam Kerstin om ons te vergezellen tijdens het weekend. Op vrijdag reden we onze eerste 80 km met Macho, Nina en Polly. Ik kies altijd de meest drukke paarden, want Polly was niet normaal te rijden de eerste 60 km. We eindigden de 80 km na 7,5 uur en ook de laatste controle kwamen de paarden succesvol door. Rond 1 uur 's nachts konden we tevreden in bed kruipen.
De volgende dag deden Kerstin en ik 80 km met Blondie en Strawberry. Dit keer ging het allemaal wat langzamer en we deden er 8,5 uur over. Om half 2 's nachts hadden we de laatste controle en deze doorstonden we ook succesvol. Het was een zeer geslaagd weekend met alle paarden die hun 80 km succesvol volbrachten! Na deze 160 km heb ik het paardrijden wel eventjes gehad! ;-) We vierden onze successen met een fles rum en daarna sliep ik als een roosje! ;-)
Perth
Afgelopen maandagochtend vloog ik van Brisbane naar Perth en daar ben ik nu! 5 uur in het vliegtuig zitten om van de ene naar de andere kant van Australie te vliegen!
Ik wil iedereen bedanken voor de reacties en emails die ik tijdens mijn verblijf in Australie heb mogen ontvangen!! Ik vond het leuk om op de hoogte te blijven van de belevenissen van iedereen! Ik zie er naar uit om iedereen weer te zien en al mijn ervaringen met jullie te delen!
Heel veel liefs en tot snel!!
Patricia
Palya
Palya
Hallo allemaal, zoals een aboriginal je hier zou begroeten. Ik heb julie weer genoeg te vertellen, dus ga er maar goed voor zitten.
Sinds mijn laatste weblog in juni veranderde er niet zoveel aan mijn leven hier in de outback. Doordeweeks was ik meestal aan het werk tussen de schapen en in de weekenden trainde ik de paarden. Een paar keer ben ik mee geweest om vee te gaan drijven. Ik ben toen ook begonnen te leren om een schaap te scheren. Ik kan je vertellen dat dat moeilijk is. Je moet er niet alleen aan denken hoe je het scheerapparaat moet vasthouden, maar ook hoe je het schaap moet vasthouden en het scheerapparaat moet gebruiken. En dat dan allemaal tegelijk! Het duurt nog eventjes voordat ik een heel schaap kan scheren, maar ik kan op z'n minst een achterbeen scheren! ;-) Het begin is er... Daarnaast mocht ik een keer voor 2 weken mee met Warwick om in het noorden van Queensland aan het werk te gaan. We deden er 8 uur (!!) over om er te komen en je kan je voorstellen dat we het weekend niet naar huis gingen. Mijn mogelijkheid om zoveel mogelijk te zien van de outback van Australie.
Dit was ook de periode dat het allemaal wat minder goed met me ging. Het begon allemaal toen ik samen met Kerstin, die achter het stuur zat, terug kwam van een dagje uit. We reden op een onverharde weg vlakbij wildroosters, waar we overheen moesten, toen een van de banden klapte. Aan de andere kant van het wildrooster raakten we in de berm en vlogen over de kop. Het ging allemaal zo snel! Gelukkig mankeerden we allebei niet meer dan een paar bulten op ons hoofd, de auto was er slechter aan toe en kon afgeschreven worden! Een week later toen ik mijn bloedresultaten terug kreeg, bleek ik de ziekte van Pfeiffer te hebben. Ik kon niet meer werken en besloot 18 augustus een relaxte vakantie tegemoet te gaan.
Het weekend voordat ik wegging, werden er endurance ritten in Charleville georganiseerd. Dit wou ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan. Slechts twee keer had ik gereden de laatste 3 weken, voordat ik zondag 15 augustus 80 km ging afleggen. We voerden de paarden ‘s nachts om 2 uur en vertrokken om 5 uur ‘s ochtends. Het eerste deel reden we met licht om te kunnen zien waar we heen moesten. Daarna werd het langzaam licht. Na ruim 3 uur had ik samen met Kate de eerste 40 km afgelegd en moesten de paarden een keuring ondergaan door de veearts. Het belangrijkste was dat het hartritme niet te hoog is en dat de paarden niet kreupel zijn. Kate haar paard was kreupel en ik moest de tweede 40 km alleen afleggen. Eigenlijk is het meer een sociaal evenement, want ik kwam onderweg allemaal mensen tegen waar ik een praatje mee kon maken. Na nog eens 3 uur zat er het dan eindelijk op. Ik was helemaal kapot en alles deed pijn! Gelukkig kwam mijn paard Strawberry weer door de keuring heen en aan het eind van de dag kon ik de 2e plaats in mijn gewichtsklasse in ontvangst nemen.
Vakantie!!
Op 18 augustus vertrok ik ‘s avonds met de nachtbus naar Brisbane waar ik de volgende ochtend aankwam. Het voelde gelijk weer allemaal heel vertrouwd, het leek er niet op dat het 6 maanden geleden was dat ik backpacken voor het laatst gedaan had. 20 augustus vertrok ik naar Hervey Bay waar ik na 6 maanden weer aan het strand kon gaan liggen! De volgende ochtend vertrok ik naar Fraser Island.
Fraser Island
Fraser is het grootste zandeiland ter wereld waar je alleen toegang toe hebt via een ferry met een 4WD. We waren met 14 personen in twee 4WDs vergezeld door 2 gidsen. Op de eerste dag was het heerlijk zoning weer en reden we naar lake Wabby. Het ene moment was ik in een woestijn en het volgende moment bij een helder gekleurd meer. Hierna vertrokken we naar onze kampeerplek vlakbij de zee. We sliepen in tenten en ik kon het echt kampeergevoel ervaren. Als je ‘s nachts naar de wc moest, moest je iemand meenemen en de dingo stick niet vergeten. De stick had je nodig om de dingoes van je af te slaan als ze je gingen aanvallen! Gelukkig ben ik geen dingo tegen gekomen, alleen een paar gezien toen ik in de auto zat. Er leven 150-200 dingoes op Fraser. De volgende dag kon ik tijdens mijn ontbijt dolfijnen en walvissen spotten. We gingen weer op pad en ik besloot een stuk te gaan rijden. Dat is nog eens anders dan op een normale weg! Voor mij leek 60 km/uur al snel en soms was het moeilijk om de auto onder controle te houden op het mulle zand. We maakten een stop bij de ‘ Champagne pools' die zo genoemd zijn door de zwembadjes die gecreeerd worden als een golf over de rotsen slaat en het witte schuim achterlaat. Hierna gingen we naar ‘ Indian Head' waar we een prachtig uitzicht hadden over de oceaan en walvissen, haaien en dolfijnen konden spotten. Daarnaast konden we een schipwrak ‘ de Maheno' bewonderen die helaas voor het grootste deel onder het zand bedolven is. ‘s Avonds sliepen ik weer in een tent. Het was alleen jammer dat het ‘s nachts ging regenen en de tenten niet waterdicht waren! De volgende dag toen het weer opgeklaard was, vertrokken we naar Laka McKenzie waar het water helder is en het zand bijna zo wit als sneeuw is. Kortom een klein paradijsje! Een goede manier om mijn trip naar Fraser mee af te sluiten!
Whitsundays - Great Barrier Reef
De volgende dag kwam ik aan in Airlie Beach van waar mijn zeilboot naar de Whitsundays zou vertrekken. De eerste dag was het heerlijk zoning weer en kon ik mijn talenten beproeven in het besturen van een boot. Het was prachtig om door dit geweldige gebied te zeilen. Die avond kon ik voor de verandering op een boot gaan slapen wat me met de rustige zee wel beviel. Tijdens mijn ontbijt de volgende ochtend zag ik een mama walvis met haar jong. We maakten een eerste stop om naar Whitehavenbeach te gaan. Het was alleen een beetje jammer dat het bewolkt en winderig was. Whitehavenbeach is zo bekend vanwege het hagelwitte zand wat zo wit is door de hoge concentratie van het mineraal silicum. Later op de dag toen het begon te regenen, ging ik snorkelen. Het was prachtig om in het heldere water allerlei soorten gekleurde vissen te zien. Die avond aten we weer op de boot en kon ik weer heerlijk slapen. De volgende dag zeilden we terug naar de haven van Airlie Beach waarna ik wel een warme douche kon gebruiken!
Magnetic Island
Mijn volgende stop was Magnetic Island. Dit is een prachtig eiland waar mooie wandelingen zijn. Op dit eiland was Kerstin, een vriendin,aan het werk bij een horseranch. Daardoor besloot ik een rit bij haar te gaan doen. We reden door de prachtige natuur met vlinders die om ons heen fladderden, over het strand en in de zee. Het was een leuke ervaring! Dit eiland was de perfecte plaats om lekker rustig aan te doen!
Cairns
Begin augustus kwam ik in Cairns aan waar het helaas de 1e paar dagen erg regenachtig was, maar gelukkig niet koud!
Cape Tribulation
Na een paar dagen besloot ik een trip te doen naar Cape Tribulation. We vertrokken ‘s ochtends met een bus naar een Wildlife Habitat waar ik veel Australische dieren kon bewonderen. Dit was ook mijn kans om kennis te maken met de boomkangaroo (ik wist niet eens dat die bestonden!) en je kunt je voorstellen waar ze leven! ;-) Daarnaast was er een Cassowary (lijkt op een struisvogel) waar je beter geen ruzie mee kunt krijgen. Hij kan namelijk dodelijke trappen geven met z'n poten. De volgende stop was bij Mossman Gorge. Hier maakten we een wandeling door het prachtige regenwoud. Daarna vervolgden we onze weg naar de Daintree rivier. Helaas kon ik geen kennis maken met Albert, een 5 m lange krokodil, maar ik kon een paar anderen bewonderen. Gelukkig bleven ze ver van de boot vandaan en viel niemand per ongeluk uit de boot! We vervolgden onze weg naar Cape Tribulation waar ik een nacht kon doorbrengen middenin het regenwoud. Ik heb het niet zo op het regenwoud, zelfs de planten kunnen gevaarlijk zijn!
Kuranda
Nadat ik weer terug was in Cairns besloot ik het regenwoud op een andere manier te ervaren. De heenweg zweefde ik 7,5 km in een kabellift over het regenwoud. De 1e stop was Red Peak waar ik een wandeling kon maken door het regenwoud en van de ranger kon leren voor welke planten ik moest opletten. De volgende stop was Barron Falls waar ik een prachtig uitzicht over de waterval had. De eindbestemming was Kuranda. Hier bezocht ik allemaal verschillende marktkramen en winkeltjes waar ze allerlei spulletjes verkochten. Op de terugweg ging ik met een trein door het regenwoud en zag ik het regenwoud van een andere kant. Na 1,5 uur was ik weer terug in Cairns.
Darwin
Na ruim een week in Cairns te hebben doorgebracht, vloog ik naar het tropische Darwin. Toen ik het vliegtuig uitstapte, was het benauwd warm met 35 graden.
Kakadu National Park
Vanuit Darwin ging ikeen dagtrip doen naar Kakadu. Dit natuurgebied is zo groot als Wales, dus je kan voorstellen dat ik maar een klein gedeelte gezien heb. We maakten een stop bij het bezoekerscentrum om wat meer achtergrondinfo te krijgen. Daarna hadden we een cruise over de East Alligator rivier met twee aboriginal gidsen. In deze rivier wil je zeker niet zwemmen, want ik zag op z'n minst 10 krokodillen vrolijk rondzwemmen en in de zon liggen! ;-) Hierna gingen we naar Ubirr. Hier zijn verschillende rotsformaties waar schilderingen van de aboriginals zijn terug te vinden. Onze laatste stop was bij Mamukala Wetlands waar verschillende vogels lekker aan het dobberen waren!
Alice Springs
Vanuit Darwin nam ik de bus naar Alice Springs. De reis duurde 21 uur en ik was nog steeds in dezelfde staat (Northern Territory), ongelofelijk!! Je moet bedenken dat Alice in het midden van Australie ligt wat beter bekend staat als het rode centrum. Het was daarom een tegenvaller dat het daar regende! Ik had het zelfs zo goed getroffen dat het sinds de blanken in Australie kwamen nog nooit zoveel had geregend in een jaar rondom Alice! ;-P Voor mij was het gebied rondom Alice daarom ook meer groen dan rood.
Rock Tour
Gelukkig was het prachtig zonnig weer toen ik mijn rocktour ging doen. We reden ruim 4 uur toen we bij Kings Canyon aankwamen. Dit is te vergelijken met de Grand Canyon en was erg indrukwekkend om te zien. We deden een wandeling van 6,5 km door dit geweldige landschap. Halverwege de wandeling kwamen we in de groene Garden of Eden terecht. Hier groeiden verschillende planten, bomen en was er een meertje. Hierna vertrokken we naar onze kampeerplek. Onderweg moesten we eerst hout gaan verzamelen voor het kampvuur van die avond. Bij onze kampeerplek aangekomen, werd het vuur aangemaakt en konden we ons warm houden bij het vuur. Deze plek was onderdeel van de een na grootste veeboerderij van Australie en de omvang is zo groot als Belgie! Na het avondeten kon ik lekker wegkruipen in mijn swag en in slaap vallen onder de miljoenen sterren. De volgende dag vertrokken we naar Kata Tjuta (ook wel bekend als de Olgas). Dit gebied bestaat uit 32 domes die voorvaderen van de aboriginals voorstellen. Hier deed ik de 5,5 km Valley of the Winds wandeling en die deed zijn naam eer aan. In de schaduw was het best fris. Het was weer een prachtige wandeling langs de verschillende domes. Hierna reden we naar het Aboriginal Cultural Centre waar ik meer kon leren over de aboriginals. Als een mannelijke aboriginal iets verkeerds heeft gedaan, krijgt hij een speer door zijn been gestoken. Al seen vrouw iets verkeerds doet, krijgt zij een speer door haar arm. Kortom je kan beter niets verkeerds doen, want tegenwoordig wordt dit nog steeds gedaan! Al worden de verwondingen nu behandeld in het ziekenhuis. Hierna vervolgden we onze weg naar Uluru (ook wel Ayers Rock). Eindelijk kon ik de rots met eigen ogen zien. Ik moet je alleen wel zeggen dat hij er op foto's beter uitziet dan in het echt! We deden een wandeling langs de rots en zagen plekken waar vrouwen onderwijs kregen en waar mannen ceremonies hielden. Hierna gingen we naar de plek om de zonsondergang op de Uluru te bekijken. Helaas waren er teveel wolken om dit goed te kunnen zien. Na het eten vertrokken we naar onze kampeerplek en kon ik opwarmen bij het kampvuur. Dit keer sliepen we op een camping met gewone faciliteiten. Weer kon ik gaan slapen in mijn swag. Middenin de nacht werd ik gewekt door de regen en besloot beschutting te zoeken. Die morgen was het nog steeds regenachtig waardoor we geen zonsopgang bij de Uluru konden zien. Ik besloot in de regen rondom Uluru te wandelen en wat was ik koud toen ik de 10 km volbracht had! Ik kon opwarmen met wat thee en we gingen op weg naar de camel farm. Daar kon ik mijn talenten beproeven in het rijden van een dromedaris. Het was heel comfortabel en ik kan het iedereen aanbevelen!! Het lijkt best veel op paardrijden. Hierna gingen we terug naar Alice en zat deze geweldige trip erop!
De volgende dag ben ik via Melbourne naar Brisbane gevlogen. Vanuit Brisbane heb ik de bus genomen naar Charleville waar ik weer op de boerderij ben. Ik heb alleen niet echt goed weer mee genomen en het regent hier vandaag bijna non stop. Mijn vakantie heeft me goed gedaan en ik ben weer zo goed alsgezond!
Om jullie er nog maar eens aan te herinneren, duurt het nog 1,5 maand voordat ik weer naar Nederland kom. Ik begin er naar uit te zien om iedereen weer te zien!! J Op 12 november zal ik weer voet op Nederlandse bodem zetten. Na 2,5 maand afkoelen, vertrek ik in januari weer naar Australie. Jaja je leest het goed. Ik kan dit geweldige land nog niet achter me laten en heb nog veel dingen die ik wil zien!!
Veel liefs Patricia
Trish
G'day mates!!
Deze week was ik aan het bedenken wat ik allemaal gedaan heb sinds mijn vorige weblog en dat werd weer een hele lijst die ik graag met jullie wil delen. De tijd vliegt hier echt voorbij en ik was verrast dat het alweer 2 maanden geleden was sinds ik mijn vorige verhaal geschreven heb.
In deze 2 maanden was ik doordeweeks meestal tussen de schapen aan het werk. Meestal vertrokken we aan het begin van de week weer richting een nieuwe farm, dus zodoende heb ik al veel kunnen zien van de outback van Queensland. Elke farm is anders en bezit meer dan 10.000ha aan land. Dan is mijn vader met z'n 36ha maar een mini agrarier!! ;-P Ongelofelijk wat een verschillen er zijn tussen Australie en Nederland! Een paar weken geleden moesten Warwick en ik 5,5 uur rijden om bij ons werkadres te komen! In die tijd zou je NL haast kunnen doorkruisen!! We vertrokken daarom ook al zondagmorgen om voor het donker alles op te kunnen zetten. Gelukkig hoeven we normal maar 2-3 uur te rijden om bij een nieuwe farm te komen. De laatste paar weken namen we ook 2 paarden mee naar het werken, aangezien Warwick z'n net zadelmak gemaakte paard regelmatig moest rijden. Dit betekende dat we na een dag hard werken pas konden relaxen als we de paarden gedaan hadden. Op 1 van de dagen vertrokken Warwick en ik rond half 6 voor een ritje over zandheuvels. Het begon al snel donker te worden aangezien de zon rond kwart voor 6 onder gaat. Ik vertrouwde Warwick dat hij, als een echte man(?!),de weg wel terug zou kunnen vinden, hmm... We hadden alleen geen licht bij ons en Warwick gaf na een tijdje toe dat we toch wel een beetje verdwaald waren! Aangezien het daar heuvelachtig was, konden we geen lichten van de farm zien. Gelukkig hoorden we honden blaffen bij de farm en konden we zo onze weg door de duisternis weer terug vinden! Sindsdien hebben we altijd licht bij ons en nemen we dezelfde weg terug als we heen gekomen zijn. Bij een andere farm werden we achtervolgd door een kudde nieuwsgierige koeien die de hond (Trim) de stuipen op het lijf jaagden. Toen we bij de laatste farm aan het werk waren, besloten we pas rond 19u te gaan rijden. Gewapend met onze lichten op onze caps konden we alvast oefenen voor onze volgende endurance rit die waarschijnlijk al start om 6u ‘s ochtends.
Dat brengt mij terug naar het weekend van 22 en 23 mei. Mijn 1e endurance avontuur stond op het programma. Op vrijdag brachten we de paarden naar het endurance terrain waar we de paarden ‘s middags moesten laten checken door de veearts. Hij checkte de paarden en keek of ze niet kreupel waren. De volgende dag startte ik met Bickey om 10u met de 2 andere backpackers Heike en Kerstin. We reden door de geweldige natuur met kangaroos, loslopende paarden en koeien en volgden de pijlen die ons de weg wezen. Elke 10 km was er een checkpoint waar de paarden konden drinken en die controleerden of we niet smokkelden. Na ruim 4 uur en een zere kont hadden we de 40 km volbracht. De paarden werden weer gecontroleerd door de veearts en Bickey en ik doorstonden de test positief!! Mijn 1e 40 km was succesvol geeindigd. Toen ook de anderen terug waren van hun 80 km rit brachten we de paarden naar huis en haalden we de nieuwe paarden voor de volgende dag. Ik mag pas een 80 km rit doen als ik 2x 40 km succesvol volbreng. Nadat we de paarden hadden, moesten we ze weer laten controleren door de veearts. HIerna was de dag bijna voorbij en kroop ik na het avondeten in mijn swag voor een nacht in de buitenlucht onder de sterren. Voor de mensen die niet weten wat een swag is: Een swag bestaat uit een matras, beddengoed en een canvas cover waardoor je geen tent nodig hebt om jezelf warm te houden. Er zijn hier zo ongelofelijk veel sterren dat het geweldig is om buiten te kunnen slapen. De volgende dag zadelde ik Beam voor de volgende 40 km. Beam was 2-3 weken voor de endurance niet gereden vanwege een blessure dus het was een snel begin van de rit. We deden vandaag een andere route en kwamen weer door een heel afwisselend en mooi gebied. Sommige stukken waren langs de weg en andere door weides. Ik wist niet dat er zo'n afwisselende natuur zo dichtbij is. We deden er weer ruim 4 uur over en hadden een half uur om de paarden te wassen en eten te geven voordat we de eindcheck hadden. Ook deze doorstond ik succesvol, dus niets staat mij meer in de weg om 11 juli 80 km te gaan doen met het jonge paard Mel. Mijn 1e ervaringen met Mel waren stuiterend, maar langzamerhand beginnen we aan elkaar te wennen.
Naast het werken en hetpaardrijden is er altijd nog wat tijd over voor het integreren in de locale activiteiten! ;-) Een maand geleden was er een show in Charleville waarbij mannen gingen darten met bijlen (outback variant! ;-P), een man showde de meest dodelijke slangen die we in deze omgeving tegen kunnen komen (gelukkig waren de laatste 2 slangen die ik zag dood en ik heb er nog maar 4 gezien! ;-P), konden mensen taarten en cakes bakken om prijzen te winnen (gelukkig konden we een paar lekkernijen op de kop tikken toen ze ze tijdens een veiling gingen verkopen!!), was er kermis, waren er verschillende activiteiten met paarden en sheepdogs en tot slot was er een rodeo en daarna party time!! Het voordeel is dat je hier in de winter geen party outfit hoeft te hebben, want je moet gewoon zoveel mogelijk kleren aantrekken. Alle activiteiten hier zijn buiten en ik begin me er al op te kleden met min. 4 lagen over elkaar. Overdag daarentegen is het zomers warm en loop ik in mijn shirt en korte broek. De volgende activiteit die op het programma stond was de ‘Quickshear'. Alle locale scheerders kwamen richting Charleville om te laten zien hoe snel ze konden scheren. Het record was rond de 20-30 sec. voor 1 schaap!! Ongelofelijk!! De winnaar won na 4 schapen scheren ong. 1400 euro, das nog eens snel verdiend!!
Om verder te integreren in de locale activiteiten stond afgelopen maandag vee drijven op het programma. We vertrokken ‘s ochtends vroeg naar de oom van Warwick. Daar moesten we een kudde van 60 koeien van een weide 14 km naar huis drijven. Kerstin, Warwick en ik waren te paard en we ondersteunden Trevor met z'n quad en z'n honden. We moesten ze eerst bij elkaar drijven en daarna dreven we ze richting Trevors huis. We communiceerden via een radio, zodat we ook wisten wat we moesten doen. Het was goed om te beginnen met 60 koeien, want dat is tenminste nog een beetje overzichtelijk. De volgende keer moeten we een kudde van 400 stuksjong veedrijven! Toen we klaar waren, konden we kennis maken met de beroemde stier Buzz. Hij is half zadelmak en ik kon m'n talenten in het berijden vanstieren bewijzen. Gelukkig ging het allemaal rustig aan en bleef ik erop zitten! HIerna gingen Kerstin en ik Buzz rijden zonder zadel, dat was zeker een bijzondere ervaring. Bij elke stap die hij maakte, schommelde ik van de ene naar de andere kant.
Op dit moment ben ik nog een weekje vrij van mijn werk en kan ik mijn tijd vullen met het trainen van de paarden voor de 80 km. en het verzorgen van de andere dieren. Ik zit hier nu samen met een Duits meisje Kerstin en we kunnen het supergoed met elkaar vinden. We zijn alleen allebei het huis uit geschopt (;-P) en wonen nu in de caravan naast het huis. Het is van alle gemakken voorzien. Het is fijn om mijn eigen plekje te hebben als ik ff genoeg heb van de kids of van de andere mensen om me heen.
Zoals julie kunnen lezen, verveel ik me nog steeds niet en heb ik het nog steeds erg naar mijn zin!! Ik zal op deze farm blijven t/m halverwege augustus en vanaf dan ga ik weer reizen. Dan staat er 3 maanden reizen op het programma voordat ik op 11 november vanuit Perth terugvlieg naar Nederland. Ik zal dan vrijdagochtend 12 november op Schiphol landen.
Heel veel liefs en een knuffel vanuit Ozzie
Trish